Hoe vertel ik het:

Voor de partners van mensen die 'ineens' BDSM willen.

Je bent gelukkig al zover dat je de moeite neemt om dit te gaan lezen, wellicht een zware stap geweest.

Je partner ken je al een poosje en bdsm had je of nooit van gehoord of je zag het als iets sinisters dat alleen bij vreemde lui voorkomt en altijd in het stiekeme.
Het kan best zijn dat je al jaren met je partner samen bent en er nooit iets van bdsm boven tafel kwam, het was binnen je relatie niet aan de orde.
Je hebt een leuke relatie of gezin en alles heb je wat je begeerd.
Van je partner houdt je veel en alles leek/ lijkt pais en vree.
Je partner, één van je vastigheden, kwam op een dag met dingen op de proppen waar je van schrok en die je meteen wilde verdringen omdat ze totaal niet bij je passen.
Het kwam er beetje bij beetje uit of je werd er ineens voor 100% mee geconfronteerd. Soms had je wel signalen gezien maar niet herkend, of je zag het wel maar dacht: 'het zal wel weer over gaan.
Natuurlijk ben je getrouwd of gaan samen wonen met een partner die 'gewoon' was en helemaal bij je paste. Het was goed zoals het was, voor jou en ook voor je partner.
Toch kwam ineens die partner aan met (gekke) dingen, je dacht eerst nog dat het een tijdelijke perverse uitspatting was, maar nee, het kwam steeds weer aan de orde en je griezelde bij de gedachte dat je in die enge dingen betrokken zou worden.
Uiteindelijk kwam je tot de conclusie dat je partner bdsm in zijn leven wil en dat jij daar niet in mee wil of kunt gaan.

Ik ga nu hier niet vertellen dat je dan maar toch mee moet gaan doen, want als je niks met bdsm hebt zul je dat ook niet krijgen na het lezen van dit schrijfsel.
Toch wil ik je graag iets vertellen over bdsm, niet de details want daar zit je bepaald niet op te wachten.
In de meeste gevallen zul je wellicht denken dat je partner 'ineens' gek is gaan doen doordat hij of zij iets heeft gezien of omdat het zo 'in' is.
Geloof me of geloof me niet, bdsm is iets dat echt in je zit, het is geen gril of opwelling, het zit in je genen.
Dat je partner er eerder nooit over sprak komt in de meeste gevallen omdat deze gevoelens nog niet gerijpt waren of omdat hij/zij ze voor je wilde verbergen.
Die 'plotselinge' drang naar bdsm is dus geen opwelling en ook niet nieuw voor je partner, maar gewoon het onderdrukken van iets dat er al lang was.
Boos reageren is daarom ook niet eerlijk, want feitelijk heb je al die tijd ervoor geleefd met iemand die gevoelens moest onderdrukken.

Want bdsm zit in je, net als de voorkeur voor een bepaalde hobby of baan. Oke, van baan kun je nog veranderen, maar er zijn altijd dingen in een mensenleven die onlosmakelijk met iemands eigen ik blijven verbonden.
Dat is ook zo met bdsm- gevoelens, je kunt ze lang onderdrukken maar uiteindelijk verliest men de strijd en komen ze naar boven/buiten.
Jij als partner van iemand die dit overkomt staat er dan beteuterd bij, wat moet je nu?
Je hebt niet gekozen voor iemand die bdsm wilde, je koos voor de partner zoals deze was bij de eerste ontmoetingen, niet voor iemand die bv. met zweepjes loopt te zwaaien, of onderdanig is en houd van bondage/pijn.

Dit is overigens een vooroordeel dat binnen de bdsm altijd alleen maar met zwepen of andere enge attributen worden gebruikt.
Wellicht is het ook goed om te weten dat niet alleen jij nu met een probleem zit maar ook je partner, want die heeft het echt niet gemakkelijk.

Ik ken mensen die na vele jaren 'ineens' op het eigen geslacht vielen, homo of lesbienne dus. Dat is feitelijk erger, dan is er sprake van wisselen van partner want een homoman zal niet met een vrouw verder willen en een lesbienne krijgen we ook niet meer zo gek om met een man in het bed te duiken.
Bij bdsm ligt dat gelukkig anders, er is geen sprake van veranderen van partner, althans niet iets wat expliciet nodig is.
Wat wel nodig is, is begrip voor elkaar, jij zou moeten begrijpen wat er in je partner omgaat, en je partner zal voor jou begrip moeten opbrengen omdat jij er niets in ziet.

Opvallend is dat ik heel vaak hoor, maar dit ook constateer, dat partners heel veel om elkaar geven, maar dat bdsm er als een soort wig tussendringt.

Je kunt je afvragen of het ook altijd nodig is dat bdsm een sta in de weg vormt, er zijn ook oplossingen mogelijk.
Als je zeker bent dat je bdsm niet ziet zitten hoef je daar ook niet meer verder over in te zitten want dan is dat er gewoon niet. Verder kom je als je het accepteert dat je partner er van houd. Praat er openlijk over, dat moet in een goed huwelijk/ partnerschap toch wel kunnen lijkt me (als praten niet meer kan met elkaar zit er iets fout).
De meeste mensen met een 'gewone' partner die ik ontmoet geven aan dat ze zielsveel van hun man of vrouw houden en er ook niet van willen scheiden, maar dat hun drang om bdsm te beleven het wel erg moeilijk maakt.
Ik zeg beslist niet dat je nu maar meteen alles wat je partner wil goed moet vinden, dat bepaal je natuurlijk allemaal zelf.
Wat ik wel zeg, is dat je wellicht eens meer moet kijken naar de wensen van je partner en bezien hoe je daar eventueel een rol in kunt spelen. Nee, niet een rol in het bdsm-leven maar eentje die het leven voor jullie beide bevredigend kan maken.
Of misschien kun je tóch een beetje tegemoet komen aan zijn of haar bdsm wensen, je weet maar nooit.

Mijn advies is:

* Probeer dus met je partner erover te praten.
* Zoek eventueel samen een middenweg/oplossing wat voor ieder acceptabel is.